RDJ_CD_BOX.inddIMG_4905

CD 1

IMG_4900 IMG_4902

  1. Highway Man (long version)
  2. Fine Man
  3. Breakfast served
  4. You know what I Like
  5. Burden Of Man Funk
  6. Sun Surprise
  7. Highway Man (short version)
  8. Blond Boy
  9. Everywhere
  10. Rain is Darkening
  11. Summerday Summernight
  12. Last Salute

CD 2

IMG_4901 IMG_4903

  1. Weird
  2. Palm Of Your Legs
  3. All The Sweet Love
  4. Bemuse Me
  5. Still A Fool
  6. You-Got-To-Try
  7. Father-Mother
  8. Hurrying By
  9. Ice Age
  10. China
  11. Gimme Some More

CD 3

IMG_4906 IMG_4904

  1. Misty Train (Live)
  2. Waist Deep (Live)
  3. Highway Man (Live)
  4. Goodnight Girl
  5. Lay My Burden Down
  6. Dear Mama
  7. So Alive
  8. Whip It Up
  9. Let The Tears Surface
  10. Easy To Live With You
  11. 10 Or More Women
  12. Shout Myself Back Together
  13. Life Is Like A River With No Name
  14. Ride and Sing*
  15. Everybody’s Got To Go*
  16. Songdust
  17. Man*
  18. No Bridges Too Far*
  19. As I Passed

*) Lost Tracks

Ralph de Jongh
Dancing On a Vulcano (Trilogy)
20 Years of Burst Out Explosions

© Rootsville 2017

Wanneer de Nederlandse bluesman Ralph de Jongh zich in iets vast weet te bijten kan je er van op aan dat er iets groots zit aan te komen. Net zoals ondergetekende wist Ralph enkele jaartjes geleden een sabbat periode in te lassen om daarna sterker als voorheen terug te komen. Na een echte bluesy periode werden er voor Ralph de Jongh in 2014 alle loftrompetten bovengehaald. Dat jaar was voor mezelf ook terug de herontdekking van dit toch wel Nederlands icoon. In 2015 bracht Ralph het ijzersterke album ‘Sun Coming Up’ op de markt en vorig jaar kregen we dan ‘2’ dubbels in de bus.

Amper 12 maanden na het verschijnen van de dubbele dubbel ‘Live @ the Noot en Lonesome Man/Ocean of Love’ doet deze bluesman er nog een schepje boven op en zo verschijnt er nu een heuse ‘Trilogy’. De titel van deze ‘triple’ is ‘Dancing On a Vulcano’ met als ondertitel ’20 Years of Burst Out Explosions’ en dit laatste kan je bij Ralph de Jongh beter letterlijk nemen. Vorig jaar stond hij nog op ‘Swing Wespelaar’ en de echte kenners wisten toen me te zeggen dat dit een meer dan wel gekomen verrassing was, toch voor diegene die hem terug moesten ontdekken of herontdekken. Solo of met band het maakt deze songwriter niet uit want ‘any wich way’, de energiek druipt er zo vanaf.

Met deze ‘Dancing On a Volcano’ komt hij dus op de proppen met een meer dan ambitieus project. Een trilogy dat bestaat uit 3 afzonderlijke albums met respectievelijke titels, ‘Highway Man’, ‘Bemuse Me’ en ‘Misty Train’ en goed voor ruim 2 en half uur blues en rock ‘n roll van de bovenste plank. Opmerkelijk is dat hij sinds mijn eerste kennismaking in 2008 deze Ralph de Jongh met zo een veelzijdigheid voor de dag komt dat niet enkel de blues liefhebbers er van kunnen genieten.

Het eerste album ‘Highway Man’ is het eerste album in deze ‘Trilogy’ en is boven blues in eerste instantie ook rock ‘n roll pure sang. De insiders weten het al lang dat wanneer Ralph on the move is met zijn band de grootste rock ‘n roll band alle tijden voor je netvlies komt. Het lijkt wel of er een transformatie plaats vindt naar een jongere Mick Jagger. De titeltrack ‘Highway Man’ is dan ook de geschikte rock ‘n roll met blues attitude en is een ‘long version’ dus meer dan welkom en onder dit plaatje hoort ook ‘Fine Man’. De ‘Delta sound’ is ook steeds alom aanwezig in die mate zelfs dat zijn bloed er moet mee door besmet zijn en dat hoor je duidelijk in de slide op ‘Breakfast Served’ of…Delta en Barrelhouse music in one.

‘Burden of Man Funk’ lijkt mede door de aantrekkelijke keys intermezzo’s van Roel Spanjers zo uit de swamps te komen. Meer dan sterk zijn ook Arend Bouwmester’s sax grooves zoals op ‘Sun Suprise’. Footsompin’ is zeker ‘Blond Boy’ en omdat dit gaat over een blondie die de blues zingt zal het wel een autobiografisch nummer zijn. ‘Everywhere’ is het moment om zijn gospel feeling op ons los te laten daar waar hij met nummers als ‘Rain is Darkening’ en ‘Summerday, Summernight’ het een beetje rustiger aan doet maar daarom niet minder mooi. Met het afsluitende ‘Last Salute’ herenigt deze Ralph de Jongh weer al het moois dat ‘blues’ kan bevatten…en ja, alle nummers zijn geschreven door de man himself!

‘Bemuse Me’ is de titel van het tweede album in de reeks en huisvest knappe arrangementen met melodieën die vol zitten van de soul feeling en soms geïnspireerd zijn door zijn fascinatie voor de Oosterse cultuur zoals op het nummer ‘China’. Zulke intens mooie nummers maken deze toch al zo veelzijdige artist nog meer aantrekkelijker. Met nummers als ‘Weird’ en ‘Palm of your Legs’ geeft Ralph de Jongh een knipoog naar het meer commerciële genre maar bevatten nog meer dan voldoende blues en r’n’r om het te vatten.

Op deze ‘Bemuse Me’ staan 11 tracks waarmee hij zijn hele spectrum lijkt open te trekken. ‘All The Sweet Love’ is weerom zo een nummer waar alle registers worden open getrokken. Of het nu rock ‘n roll is, aantrekkelijke shuffles of begeesterende ballads hij brengt het allemaal op deze ‘Dancing On a Vulcano’ en daardoor is de betoverende ‘Still a Fool’ bovenaan al dit moois te plaatsen, net als het met Americana gespeende ‘Father, Mother’ and yes he’s our brother too.

Het laatste deel van deze ‘Trilogy’ kreeg als titel ‘Misty Train’ mee. Dit is in tracks vertaald het langste album van de drie waarop je ook enkele ‘live’ registraties kan terugvinden zoals de titeltrack en het uit het eerste deel afstammende ‘Highway Man’ met als extra gast Bas Paardekooper. Op dit laatste luik zullen ook de liefhebbers van de akoestische Ralph hun gading vinden zoals de op wellicht met een traan gebrachte ballad ‘Goodnight Girl’.

Onvervalste Delta blues krijg je op dit album met nummers als ‘Lay My Burden Down’ en het country bluesje ‘Whip It Up’. Een vat vol emoties kan je terug vinden op het nummers ‘Dear Mama’ en zal ‘mama de Jongh’ wel begrijpen waarom het beroep van muzikant het zijne is geworden. Het akoestische gedeelte van deze ‘Dance On a Vulcano’ bevat van nature uit ook de meest beklijvende nummers die de solo optredens van deze Ralph de Jongh zo aantrekkelijk maken. Op zo een concert is ‘de’ belevening meer dan de rode draad. ‘Shoot Myself Back Together’ is dan ook de verwoording van uit welke moeilijke periode hij is terug gekomen en daar zijn wij als blues liefhebber niet eventjes blij mee. Nog even een spotlight richten op violiste Ewa Pepper want zij geeft de nummers ‘Songdust’ en ‘As I Passed’ een extra dimensie mee.

Helaas is de tijd veel te vlug verstreken bij het beluisteren van deze drie al even prachtige albums. Als het van mezelf moest kunnen afhangen mag er van deze Ralph de Jongh zelfs een ‘serieke’ van vijf komen want je moet je tranen zelfs bedwingen na het beluisteren van enkele nummers. De release van deze ‘Trilogy’ zal op het einde van maart plaatsvinden, mooi toch…of misschien toch niet want de liefhebbers van Ralph de Jongh in België zullen ervoor naar Nederland moeten reizen maar dat is dan weer ons eigen fout.

voor concertdata zie hier: website artist

tracks:

CD 1 Highway Man

01 Highway Man (long version)
02 Fine Man
03 Breakfast served
04 You know what I Like
05 Burden of Man Funk
06 Sun Surprise
07 Highway Man (short version)
08 Blond Boy
09 Everywhere
10 Rain is Darkening
11 Summerday, Summernight
12 Last Salute

CD 2 Bemuse Me

01 Weird
02 Palm of your Legs
03 All the Sweet Love
04 Bemuse Me
05 Still a Fool
06 You’ve got to Try
07 Father, Mother
08 Hurrying By
09 Ice Age
10 China
11 Gimme some More

CD 3 Misty Train

01 Misty Train (Live)
02 Waist Deep (Live)
03 Highway Man (Live) Feat. Bas Paardekooper
04 Goodnight Girl
05 Lay My Burden Down
06 Dear Mama
07 So Alive
08 Whip it Up
09 Let the Tears Surface
10 Easy to Live With You
11 10 or more Women
12 Shout Myself Back Together
13 Life is Like a River with No Name
14 Ride and Sing
15 Everybody’s got to Go
16 Songdust
17 Man
18 No Bridges too Far
19 As I Passed

 

more info:

year: 2017

artist: Ralph de Jongh

label: Independent

booking: Ralph de Jongh

musicians:

Ralph de Jongh: guitars, vocals & harmonica
Maarten Ouweneel: guitars
Arie Verhaar: drums
Nico Heijleigers: drums
Moon Anderson: backing vox
Van de Wetering: backing vox
Patries Van Iterson: backing vox
Nico Heilijgers: bass
Arend Bouwmester: saxophone
Roel Spanjers: keyboards
Ewa Pepper: violin

special guests:

Bas Paardekooper: #3 (CD3)
Ad van der Veen: #14 (CD3)