RDJ_CD_BOX.inddIMG_4905

Review by Marcus Hagner

Ralph De Jongh – The Flying Dutchman is back with a sensational 3 cd box “Dancing On A Volcano -20 Years of Burst Out Explosions”! You can entitle him a lovely blues-rockin’ and songwriting lunatic. Also in 2017 he will be permanently on the road for solo, duo and band shows. The utmost special on maestro De Jongh is that he never loses his creativity. Every show is different, even the song interpretations On top he has the gift of writing and getting hooky song-inspirations within minutes even at a gig. He retrieves his powers by enjoying nature together with charming singer and partner in crime Monique Anderson. He even continues to find the fervor for painting. His early and continuing love to the good ole sheiks of blues & rock’n- rollas, John Lee Hooker, Muddy Waters, Chuck Berry, JerryLee Lewis, Harry Muskee and off course The Rolling Stones will be his everlasting love and inspiration. When all the old masters will jam heavenly at one time he will continue their earthly musical heritage.

By “Highway Man”, as title track in a short and long version Ralph is the Lord Of The Blues-Rock’N & Rollin’ Pandemonium by chant! It is also ever so magical and sultry by the seductive background-vocals of Lovely Van de Wetering / Patries Van Iterson& Monique. Ralph is the devilish slide guitar-slinger and he is in fervid duet-entrancement specially with his guitar-mate Maarten Ouweneel and saxophonist Arend Bouwmester. “Fine Man” is a honky tonkin’ southern celebration tune and Roel Spanjers is in the spotlight by his extraordinary piano solos. “Everywhere” is like a bewitching dream-song where the mighty Loup Garou or Mississippi Bigfoot is haunting you. It is definitely considered to be dedicated by the song-charisma to the unforgettable and iconic Willy DeVille. “Last Salute” as highway hymn is a last dynamic, brilliant, thrilling and jamming blues-rocker. A starry grand-final!

“Bemuse Me” represents the singer-/songwriter sight of Ralph. Beautiful melodies and even meditative songs manifest that Ralph can also be a calmer and peaceful artist. The cd is specially stunning because of the saxophone-wizardry by Arend. “Bemuse Me” as title-song even has funky bass and drums-grooves and may inspire you and your beloved for an erotic dance. By “Still A Fool” Ralph’s chant is ever so to hoodoo you, besides his sensitive string-wizardry. On top the sax-extravagances makes it the absolute highlight of the cd. Off course Ralph cannot totally keep calm, so by “You Got To Try” he’s powering again and is the sultan of slide-guitar. The joyous “Gimme Some More” is concluding the cd. It will make your day bright from wake-up till sleep-time.

“Misty Train” features three live-songs, of which “Waist Deep” is the reason for the title “Burst Out Explosion”. DeJongh the man was ever so spontaneous and just created this tune within moments. Vow and ever so surprising! Ralph live and in ecstasy is really a hot deal. On the other spiritual songs he manifests his fingerpickin’ six-string artistry and addiction for delta-blues. “Lay My Burden Down” leads you way to the bayous of any majestic river, here Holland got the beautiful Ijssel. Swampy melodies may ecstasize you to dream of demoniac fable creatures. On “Songdust” violinist Ewa Pepper highlights her extraordinary, virtuoso solos. Beautiful & shivering the samemoment! The concluding “As I Passed” is his song for peace and like an ode to the unforgettable blues-icons in heaven. But, hey mister De Jongh, we need you still on earth, you are way too young, haha!

Hell of a great, loveable artwork and booklet featuring liner notes from Ralph, photos (specially with friends) and press-reviews. The cover of “Highwayman” has to be specially mentioned, it shows his two drivers – Leen Wander and Max Joosten (also a virtuoso harmonica-player). Leen is mostly his driver and also a great photographer. It is unbelievable how he conducts Ralph through the nites for every show safely. Leen you absolutely rock!!!

The sounds of the cd’s are modern, powerful and stunning and absolutely authentic for each song interpretation.

Ralph de Jongh – “Dancing On A Volacano“ – A Stunning Bluesy Hotter Than Hell Stellar Crystal More Extravagant & Breathtaking Than A Salto Mortale*****.

Ralph De Jongh – guitars, vocals, harmonica

Band:

Moon Anderson – background vocals

Nico Heilijgers – bass

Arend Bouwmeester – saxophone

Maarten Ouweneel – guitars

Arie Verhaar – drums

There is a song by Professor Longhair expressing “If you go to New Orleans you ought to see the Mardi Gras – So if you visit Holland you must absolutely experience Ralph de Jongh live and buy all his cd’s, haha…!

Why not on a release show of “Dancing On A Volcano“!!!

Thank you – Ralph for sending me the complete box- set. “Dancing On A Volcano“ will be in my heart by your artistry, passion and gratitude!

 

RDJ_CD_BOX.indd

Review door Freddy Vandervelpen in Rootsville maart 2017

Wanneer de Nederlandse bluesman Ralph de Jongh zich in iets vast weet te bijten kan je er van op aan dat er iets groots zit aan te komen. Net zoals ondergetekende wist Ralph enkele jaartjes geleden een sabbat periode in te lassen om daarna sterker als voorheen terug te komen. Na een echte bluesy periode werden er voor Ralph de Jongh in 2014 alle loftrompetten bovengehaald. Dat jaar was voor mezelf ook terug de herontdekking van dit toch wel Nederlands icoon. In 2015 bracht Ralph het ijzersterke album ‘Sun Coming Up’ op de markt en vorig jaar kregen we dan ‘2’ dubbels in de bus.

Amper 12 maanden na het verschijnen van de dubbele dubbel ‘Live @ the Noot en Lonesome Man/Ocean of Love’ doet deze bluesman er nog een schepje boven op en zo verschijnt er nu een heuse ‘Trilogy’. De titel van deze ‘triple’ is ‘Dancing On a Vulcano’ met als ondertitel ’20 Years of Burst Out Explosions’ en dit laatste kan je bij Ralph de Jongh beter letterlijk nemen. Vorig jaar stond hij nog op ‘Swing Wespelaar’ en de echte kenners wisten toen me te zeggen dat dit een meer dan wel gekomen verrassing was, toch voor diegene die hem terug moesten ontdekken of herontdekken. Solo of met band het maakt deze songwriter niet uit want ‘any wich way’, de energiek druipt er zo vanaf.

Met deze ‘Dancing On a Volcano’ komt hij dus op de proppen met een meer dan ambitieus project. Een trilogy dat bestaat uit 3 afzonderlijke albums met respectievelijke titels, ‘Highway Man’, ‘Bemuse Me’ en ‘Misty Train’ en goed voor ruim 2 en half uur blues en rock ‘n roll van de bovenste plank. Opmerkelijk is dat hij sinds mijn eerste kennismaking in 2008 deze Ralph de Jongh met zo een veelzijdigheid voor de dag komt dat niet enkel de blues liefhebbers er van kunnen genieten.

Het eerste album ‘Highway Man’ is het eerste album in deze ‘Trilogy’ en is boven blues in eerste instantie ook rock ‘n roll pure sang. De insiders weten het al lang dat wanneer Ralph on the move is met zijn band de grootste rock ‘n roll band alle tijden voor je netvlies komt. Het lijkt wel of er een transformatie plaats vindt naar een jongere Mick Jagger. De titeltrack ‘Highway Man’ is dan ook de geschikte rock ‘n roll met blues attitude en is een ‘long version’ dus meer dan welkom en onder dit plaatje hoort ook ‘Fine Man’. De ‘Delta sound’ is ook steeds alom aanwezig in die mate zelfs dat zijn bloed er moet mee door besmet zijn en dat hoor je duidelijk in de slide op ‘Breakfast Served’ of…Delta en Barrelhouse music in one.

‘Burden of Man Funk’ lijkt mede door de aantrekkelijke keys intermezzo’s van Roel Spanjers zo uit de swamps te komen. Meer dan sterk zijn ook Arend Bouwmester’s sax grooves zoals op ‘Sun Suprise’. Footstompin’ is zeker ‘Blond Boy’ en omdat dit gaat over een blondie die de blues zingt zal het wel een autobiografisch nummer zijn. ‘Everywhere’ is het moment om zijn gospel feeling op ons los te laten daar waar hij met nummers als ‘Rain is Darkening’ en ‘Summerday, Summernight’ het een beetje rustiger aan doet maar daarom niet minder mooi. Met het afsluitende ‘Last Salute’ herenigt deze Ralph de Jongh weer al het moois dat ‘blues’ kan bevatten…en ja, alle nummers zijn geschreven door de man himself!

‘Bemuse Me’ is de titel van het tweede album in de reeks en huisvest knappe arrangementen met melodieën die vol zitten van de soul feeling en soms geïnspireerd zijn door zijn fascinatie voor de Oosterse cultuur zoals op het nummer ‘China’. Zulke intens mooie nummers maken deze toch al zo veelzijdige artist nog meer aantrekkelijker. Met nummers als ‘Weird’ en ‘Palm of your Legs’ geeft Ralph de Jongh een knipoog naar het meer commerciële genre maar bevatten nog meer dan voldoende blues en r’n’r om het te vatten.

Op deze ‘Bemuse Me’ staan 11 tracks waarmee hij zijn hele spectrum lijkt open te trekken. ‘All The Sweet Love’ is weerom zo een nummer waar alle registers worden open getrokken. Of het nu rock ‘n roll is, aantrekkelijke shuffles of begeesterende ballads hij brengt het allemaal op deze ‘Dancing On a Vulcano’ en daardoor is de betoverende ‘Still a Fool’ bovenaan al dit moois te plaatsen, net als het met Americana gespeende ‘Father, Mother’ and yes he’s our brother too.

Het laatste deel van deze ‘Trilogy’ kreeg als titel ‘Misty Train’ mee. Dit is in tracks vertaald het langste album van de drie waarop je ook enkele ‘live’ registraties kan terugvinden zoals de titeltrack en het uit het eerste deel afstammende ‘Highway Man’ met als extra gast Bas Paardekooper. Op dit laatste luik zullen ook de liefhebbers van de akoestische Ralph hun gading vinden zoals de op wellicht met een traan gebrachte ballad ‘Goodnight Girl’.

Onvervalste Delta blues krijg je op dit album met nummers als ‘Lay My Burden Down’ en het country bluesje ‘Whip It Up’. Een vat vol emoties kan je terug vinden op het nummers ‘Dear Mama’ en zal ‘mama de Jongh’ wel begrijpen waarom het beroep van muzikant het zijne is geworden. Het akoestische gedeelte van deze ‘Dance On a Vulcano’ bevat van nature uit ook de meest beklijvende nummers die de solo optredens van deze Ralph de Jongh zo aantrekkelijk maken. Op zo een concert is ‘de’ beleving meer dan de rode draad. ‘Shout Myself Back Together’ is dan ook de verwoording van uit welke moeilijke periode hij is terug gekomen en daar zijn wij als blues liefhebber niet eventjes blij mee. Nog even een spotlight richten op violiste Ewa Pepper want zij geeft de nummers ‘Songdust’ en ‘As I Passed’ een extra dimensie mee.

Helaas is de tijd veel te vlug verstreken bij het beluisteren van deze drie al even prachtige albums. Als het van mezelf moest kunnen afhangen mag er van deze Ralph de Jongh zelfs een ‘serieke’ van vijf komen want je moet je tranen zelfs bedwingen na het beluisteren van enkele nummers. De release van deze ‘Trilogy’ zal op het einde van maart plaatsvinden, mooi toch…of misschien toch niet want de liefhebbers van Ralph de Jongh in België zullen ervoor naar Nederland moeten reizen maar dat is dan weer ons eigen fout.

 

 

RDJ_CD_BOX.indd

Review door Theo Volk

Afgelopen jaar vierde Ralph niet alleen een jubileum, maar het was ook nog eens zijn meest succesvolle jaar uit zijn carrière. Nooit eerder trad hij zo vaak in een jaar op en bracht hij de twee geweldige dubbelalbums uit, Live @ the Noot en Lonesome Man / Ocean of Love. Over laatstgenoemde, anderhalf uur durende, album schreef ik een uiterst lovende recensie.Dancing on a Volcano is een trilogie geworden bestaande uit de delen Highway Man, Bemuse Me en Misty Train. Deze ambitieuze box duurt maar liefst ruim tweeënhalf uur. Om maar met de deur in huis te vallen, het is voor mij zijn meest geslaagde album tot nu toe geworden. Als je Ralph opzoekt op internet krijg je als eerste treffer Ralph de Jongh, bluesman. Uiteraard vormt de blues de basis voor zijn muziek, maar hij put ook uit diverse andere genres. Als songschrijver is hij duidelijk gegroeid en veelzijdiger geworden. Dat levert een bijzondere song op als China, in één take vorig jaar lente opgenomen in de kelder van drummer Arie Verhaar. Zijn fascinatie voor China ontstond overigens in zijn tienerjaren, nadat hij de roman Het verboden rijk van Slauerhoff had gelezen. De interesse werd zelfs zo groot dat hij in 2003 afstudeerde aan de Universiteit van Amsterdam als wijsgeer kunst en cultuur, Antieke Chinese wijsbegeerte met betrekking tot de plek van muziek in de samenleving. Het album Highway Man en de songHighway Man zijn opgedragen aan Max Joosten, Leen Wander en Piet Dik. Zij brengen Ralph trouw naar concerten en weer terug naar huis. Overigens een geweldige song, die als het door The Stones zouden worden uitgebracht, ongetwijfeld een dikke hit zou worden. Maar wie weet pikt de radio deze versie op. Er is ook een geweldige live-versie van het nummer te vinden.

Naast het nodige stevigere werk, is ook een gevoelig en persoonlijk lied te vinden als Still a Fool, een van Ralph’s persoonlijke favorieten. De mijne is All the Sweet Love, wat mij betreft twee keer zo lang had mogen duren. Nog een lied met een speciale betekenis is Dear Mama. Hij schreef het al in 1996 bij zijn ouders thuis in Nispen. Het gaat over de moeilijke keuze om te stoppen met zijn studie sociale geografie en te kiezen voor het onzekere bestaan van muzikant. Het schrijven van songs gaat hem gemakkelijk af. Hij ziet zichzelf als een transistor, meestal zijn de tekst en muziek er tegelijkertijd. Veelal ontstaan songs op de dag van optredens voor aanvang. Mijn favoriete liedje All the Sweet Love ontstond a capella in de lente van vorig jaar tijdens een wandeling door het bos. Het is geschreven voor familie, vrienden en al zijn fans. Een aantal van die hondstrouwe fans staan afgebeeld in het prachtige, meegeleverde boekje. Daar is ook de nodige informatie te vinden over zijn leven en zijn ontwikkeling als muzikant. Er zijn ook foto’s te vinden van de geweldige muzikanten,  die hem live begeleiden: Arend Bouwmeester, Maarten Ouweneel, Nico Heilijgers, Arie Verhaar en muze Monique Anderson. Onder de gastmuzikanten bevinden zich gelouterde krachten als Bas Paardekooper, Ewa Pepper, Ad van der Veen en last but not least Roel Spanjers. Ralph brengt alles in eigen beheer uit, Dancing on a Volcano is reeds via zijn website te koop. Eind maart zal hij instores verzorgen in een aantal Plato vestigingen en bij Concerto. Donderdag 23 maart is het eerste album release concert in de North Sea Jazz Club, met als gastheer uiteraard Johan Derksen. De tweede vindt plaats op zaterdag 25 maart bij Van Slag in het Drentse Borger. Dancing on a Volcano is Ralph’s meest ambitieuze album en zijn meest geslaagde en een essentieel album voor elke muziekliefhebber.
Theo Volk


RDJ_CD_BOX.indd
Review door Marcie van Rootstime

http://www.rootstime.be/CD%20REVIEUW/2017/FEB1/CD41.html

RALPH DE JONGH – DANCING ON A VOLCANO (3 CD-BOX)
www.rootstime.be

Mogelijk dat de titel van deze cd-box een metafoor is voor het leven dat de Nederlandse singer-songwriter, bluesman in hart en nieren, tot nu toe heeft geleid. Al van kindsbeen af doorliep de blueszanger de vele stadia van een rebels leven ongeveer als een evenwichtskunstenaar die balanceert op een koord overheen vulkanisch lava. De passie voor de blues was tegelijk zijn drijfkracht en focus. En dit drieluik – ‘Highway Men’, ‘Bemuse Me’ en ‘Misty Train’,- is daar een illustratie van. In het Nederlandse bluescircuit staat Ralph De Jongh bekend als een bij uitstek Live artiest die de blues op zijn eigen onstuimige manier expressief weet te vertolken, terwijl hij zich met gitaar, mondharp en voetstomp begeleidt. Tot twee maal werd hij bij een ‘Dutch Blues Challenge’ tot winnaar uitgeroepen en zijn albums werden telkens lovend onthaald. Veelzeggend is ook het feit dat het eerste album dat Ralph ooit kocht de plaat ‘Damn Right I Got the Blues’ was, van zijn held Buddy Guy, één van zijn rolmodellen. Samen met de Rolling Stones en veel later zijn mentor Harry Muskee werden de bluespioniers zijn voornaamste leidsmannen.
Dit drieluik is thans een voorlopige bekroning van zijn twee decennia omspannende carrière, die wellicht een nieuwe impuls zal krijgen, nu hij na vele omzwervingen eindelijk van zijn muziek kan leven. In het bijhorend tekstboekje van de zeer fraai uitgegeven cd-box, die drie cd-schijfjes omsluiten, staan flarden van zijn biografie vermeld, vooral over de muzikanten die met hem optrokken en hem tot steun waren. Ook op deze cd-trilogie wordt hij omringd door een zestal muzikanten die hem met percussie, trompet, trombone, sax, gitaar en bas begeleiden. Toetsenist Roel Spanjers is eveneens van de partij, naast enkele gastmuzikanten en backing vocalisten. Het draagt allemaal bij tot de klankrijkdom van de bluessongs in deze trilogie, waarin de zanger/gitarist varieert met bluesrock, slowblues, gospel, boogie en funkblues, steeds als het ware improviserend recht vanuit het hart.
In het eerste luik ‘Highway Man’ toont Ralph zich vooralsnog rusteloos, reeds vanaf de opener, het metaforische ‘Highway Man’, waarin hij alle remmen los gooit. De bluesman ontpopt zich als een stemmingsmens die zich zowel onstuimig kan lanceren als zich nostalgisch kan verliezen, bijv. in ‘Rain Is Darkening’ zoals een druilregen de straatstenen bewasemt. Wanneer de blazers meedoen baden de songs in een aanstekelijke groove zoals o.m. bij ‘Breakfast Served’, ‘Blond Boy’ en vooral bij het jubelende ‘Sun Surprise’ als een viering van de oprijzende zon. De slidegitaar in het gepassioneerde ‘You Know What I Like’, de ritmesectie in het funky ‘Burden Of Man Funk’ of de sax in het sussende ‘Summerday, Summernight’ markeren telkens andere momenten hetzij golfbewegingen in het levensparcours van de blueszanger. Ergens daartussenin gaat het songpareltje ‘Everywhere’ schuil, dat mede door de achtergrondzang naar een gospel overhelt en de intensiteit heeft van een bluesklassieker.
Het tweede luik, ‘Bemuse Me’ omsluit wederom een variatie aan bluesgenres, uptempo rockblues en slowblues, soms lijzig, slepend, kabbelend of ingetogen vertolkt, dan weer opzwepend of vitaal. De backing zang, percussie en blazerssectie volgen de stemmingwisselingen van de zanger, die afgaande op songs als ‘Weird’ en het gevoelvolle ‘Still A Fool’ zich aan de kant van de buitenbeentjes schaart. Songs als bijv. het soulvol gezongen ‘Bemuse Me’ of het gevoelvol vertolkte ‘Father, Mother’ met slidegitaar komen over als bekentenislyriek. De trompet of sax solo’s verhullen of intensifiëren de gevoelsstroom alsof elk instrument de rusteloosheid van de zanger mee wil verklanken. Op het sobere ‘Hurrying By’ hoor je de invloed van Peter Green. Vrouwelijke of een enkele keer mannelijke backing vuren aan of beamen de tekstlyriek van Ralph, die al woelend in zijn zielsroerselen aan inspiratie geen gebrek heeft.
In de derde cd, ‘Misty Train’, kiest Ralph De Jongh, na drie Live opgenomen songs, voor een meer sobere bedding voor zijn songs. Waar nu de hoornblazers zwijgen, komen in de plaats daarvan slidegitaren en een viool meer droefenis doorheen de songs van de songwriter weven, zoals o.m. op het melancholische en tegelijk liefdevolle ‘Dear Mama’ of nog in ‘Songdust’. Het breekbare ‘Goodnight Girl’ komt over als een wiegelied en ‘Lay My Burden Down’ heeft een spirituele dimensie. Het narratieve ‘Life Is Like a River With No Name’ met mondharp lijkt de levensfilosofie van de muzikant te weerspiegelen en ‘Let The Tears Surface’ heeft iets troostend. Het van tederheid doordrongen ‘Easy To Live With You’ is zeker een hoogtepunt naast ‘Ride And Sing’ in duozang, opklinkend als een gebed. Het ritmische ‘Shout Myself Back Together’ wortelt in oude blues evenals het haast wanhopige ‘Everybody’s Got To Go’. De laatste songs verhullen nauwelijks de droefenis zoals in het gedesillusioneerde ‘No Bridges Too Far’ of in het laatste ‘As I Passed’, waarin de viool van Ewa Pepper nog éénmaal aan de tristesse weerklank geeft.
Ralp De Jongh is niet alleen een bluesman ‘pur sang’ maar ook een poëtisch songschrijver die zijn songs als een soort healing aanwendt. De songs schreef hij o.m. in de trein, op een veranda, een strand, tijdens het toeren of een soundcheck, overdag of bij het invallen van de avond, tijds- of seizoensgebonden. Alle songs werden trouwens zonder overdubs opgenomen, wat de authenticiteit van de zowat veertig songs verhoogt. Over gans de lijn blijft de bluesgitarist getrouw aan zijn bezielde expressief vertolkte blues.
Marcie

RDJ_CD_BOX.indd

Eerste recensie door Ralf Wedage van Whiteroom Reviews

Ralph de Jongh (NL) – Dancing On A Volcano

Pure artiesten die het voor elkaar krijgen om puur te blijven. Dat ziet men in de huidige wereld steeds minder. Likes, volgers en het harde geld zorgen ervoor dat vele muzikanten het zicht op hun eigen ik redelijk snel verliezen. De Nederlandse bluesman Ralph De Jongh heeft de verleiding in de decennia in het vak allemaal voorbij zien komen. Toch valt hij vooral te roemen om het feit dat hij nog gewoon zichzelf is. Om dat te vieren komt hij via zijn eigen Ralph De Jongh Recordings met Dancing On A Volcano, een trilogie welke de albums Misty Train, Highway Men en Bemuse Me met zich meebrengt.
Highway Men is een van de drie schijven in de box. Hier is Ralph De Jongh in twaalf nummers te horen. De blues wordt met een volle bezetting mooi vertolkt. De karakteristieke stem, welke talloze malen vergeleken is met die van een jonge Mick Jagger, is de leidraad door het diverse aanbod van nummers. Van lekkere uptempo bluessongs, als ‘Highway Men’, en aanstekelijke meezingers, waaronder ook ‘Breakfast Served valt’, tot aan heerlijk zwoele tracks, ‘You Know What I Like’; het vormt een mooi beeld van hoe sterk de blues op verschillende manieren kan worden weggezet door een persoon, zonder aan identiteit te verliezen.
Bemuse Me telt elf nummers. ‘Weird’ zet gelijk de toon. Ralph de Jongh toont hier ook de meerwaarde van achtergrondzangeressen. Daarbij blijken ook blazers van toegevoegde waarde te zijn. Het hoeft niet allemaal met de gitaar verkondigd worden. Juist niet. Dat ziet deze singer-songwriter. Door deze invulling combineert hij de blues met de Rolling Stones. Daar blijft hij toch constant mee worden verbonden. Van deze schijf is ‘Still A Fool’ misschien wel de meest gevoelige track van allemaal. In een rustig tempo geeft Ralph de Jongh zijn ziel helemaal bloot. Breekbaarder zal men hem zelden treffen. In ‘China’ laat hij de emotie ook spreken. Ditmaal gebeurt het op een wijze die aansluit bij wijlen Jeff Buckley.
Misty Train telt negentien tracks. Deze schijf telt eerst drie live-track. ‘Misty Train’, ‘Waist Deep’ en ‘Highway Man’, welke op zijn beurt hierdoor driemaal vertegenwoordigd is in deze release, bewijzen dat deze sympathieke man ook live laat horen wat hij op plaat ook presteert. Misschien is het live zelfs nog wel een tikkeltje gevoeliger. Opener ‘Misty Train’ zal bij menig luisteraar kippenvel bezorgen. De na vier verloren tracks, eindigt Ralph De Jongh met ‘As I Passed’. Om dat in te kunnen beelden, moet men Johnny Cash in de tijden van de American Recordings in het hoofd nemen en dit combineren met het stemgeluid van Ralph de Jongh. Hierdoor laat hij de luisteraar achter met kippenvel. Weer.
Deze drie schijven worden prachtig vormgegeven. Het doosje bevat de drie CD’s in aparte hoesjes. Daarbij is een mooi boekje waarin naast mooie quotes ook vele foto’s en mooie verhalen zijn opgetekend. Tevens wordt er ook een mooie ode gebracht aan de man die in Nederland de personificatie van de blues is: Harry Muskee.
In een wereld waar alles sneller moet, waar alles al wordt afgeschreven voor het daar is, zijn er nog weinig zaken puur. In de twintig jaar dat Ralph de Jongh in het vak zit, is zijn leven getekend, zijn de verleidingen afgeslagen en heeft de liefde overwonnen. Dancing On A Volcano is niet alleen een uiterst mooie, veelzijdige release van Nederlands bluesheld, maar bovenal een document waarmee wordt getoond dat dicht bij je hart blijven loont.