Bio + Video

 Ooit werd hij ontdekt door bluesridder Harry Muskee en intussen hoort hij bij de grote. We hebben het natuurlijk over niemand minder dan Ralph de Jongh. Met twee Dutch Blues Awards en achttien albums op zak, kan je niet meer om deze geweldenaar heen. “Het is werkelijk een sensatie om deze charismatische blonde god aan het werk te zien. Als bezeten door B.B. King, Robert Johnson en een jonge Mick Jagger, speelt en zingt Ralph de Jongh de blues alsof hij ervoor geboren is: hartstochtelijk en met een groot gevoel voor drama.” – Het Parool. Pure muziekliefhebbers slaken steevast een euforische kreet wanneer Ralph de Jongh zijn songs zingt en zijn gitaar bespeelt. In 1996 startte hij zijn onverzadigbare drang om retegoeie muziek te schrijven en dat bleek de opmaat voor een muzikale uitbarsting. Inmiddels ligt er een stevige stapel uitgebrachte cd’s. Met zijn nieuwste cd ‘Dancing On a Volcano’ komt Ralph de Jongh op de proppen met een meer dan ambitieus project. Deze trilogie bestaat uit drie afzonderlijke albums met als titels, ‘Highway Man’, ‘Bemuse Me’ en ‘Misty Train’. De box is goed voor ruim twee en half uur blues en rock ’n roll van de bovenste plank. Opmerkelijk is dat deze Ralph de Jongh met zo’n veelzijdigheid voor de dag komt dat niet alleen de bluesliefhebbers er van kunnen genieten. Ralph de Jongh speelt met zijn hart, hij ontroert en laat zijn muziek tot in je vezels voelen. Music Maker noemde hem al “een van de beste songwriters van Nederland”.  En Simple Minds-gitarist Charlie Burchill noemt hem een “inspiratiebron met een meedogenloze empathie voor de blues”. De Jongh werd ooit ontdekt door bluesridder Harry Muskee, die hem meteen meenam op een twee jaar durende theatertour. Sindsdien is Ralph de Jongh niet meer weg te denken uit het Nederlandse blueslandschap.

IMG_3056muscimaker cover

Ralph de Jongh
Ooit werd hij ontdekt door bluesridder Harry Muskee en intussen hoort hij bij de grote. We hebben het natuurlijk over niemand minder dan Ralph de Jongh. Met twee Dutch Blues Awards en achttien albums op zak, kan je niet meer om deze geweldenaar heen. “Het is werkelijk een sensatie om deze charismatische blonde god aan het werk te zien. Als bezeten door B.B. King, Robert Johnson en een jonge Mick Jagger, speelt en zingt Ralph de Jongh de blues alsof hij ervoor geboren is: hartstochtelijk en met een groot gevoel voor drama.” – Het Parool.

review april 2017 @ Platendraaier door Hugo van den Bos:

Ralph de Jongh – Dancing on a Volcano

Hugo van den Bos 25/04/2017 Albumrecensies

De vulkaan die op uitbarsten staat, zo begint het verhaal van de nu al legendarische Nederlandse bluesmuzikant Ralph de Jongh. Het was het jaar 1996 toen de uit Roosendaal afkomstige Ralph zijn muzikale drang niet meer kon stoppen en ruim negentig minuten aan muziek opnam. Het bleek de opmars naar een nu al imposante carrière, die hem in 2004 bracht bij de grootste bluesmuzikant die ons land tot dan toe had voortgebracht, Harry Muskee van Cuby & The Blizzards. Hij mocht optreden in het voorprogramma van de band tijdens hun tour van 2006 t/m 2008. Zijn muzikale inspiraties voeren echter al terug naar begin jaren 80, toen hij als 5-jarig jongetje in aanraking kwam met de blues van The Rolling Stones, gevolgd door grote namen als Muddy Waters, John Lee Hooker en Chuck Berry. Maar niet alleen de blues blijkt een bron van inspiratie te vormen voor zijn werk als muzikant, zijn eerste bandje bracht een fijne mengeling van de gospel, rock ‘n’ roll, blues en soul. Vanaf zijn eerste aanraking met de gitaar was hij gefascineerd door het instrument en al snel leerde hij deze dan ook op zijn treffende manier te bespelen. Hoewel hij opgroeide in het grensgebied van Nederland en België brengt hij de blues zoals die in de jaren 50 en 60 in Amerika en Engeland aan grote populariteit won, klankrijk, swingend, maar ook rauw en verhalend. Zijn ongekende drang tot het schrijven van nieuw materiaal kwam in 2016 tot uiting in twee dubbelaars, het schitterende live album Live @ the Noot en het hoogwaardige studioalbum Lonesome Man / Ocean of Love. Het nieuwe album Dancing on a Volcano bestaat echter uit drie albums, een trilogie waarvoor hij met een groep aan zeer getalenteerde muzikanten samenwerkte. Noem een Roel Spanjers, Maarten Ouweneel en Arend Bouwmeester en we weten dan al bijna dat dit album geen kansen onbenut gaat laten. Zijn “20 Years of Burst Out Explosions” bevat 42 nummers, verdeeld over de albums Highway Man, Bemuse Me en Misty Train, en klokt ruim tweeënhalf uur.

Ralph de Jongh – Highway Man

Highway Man laat direct de grote klasse van Ralph horen. De titeltrack opent het album op ongekende wijze, waar klanken van de blues rock zich terugvoeren naar de hoogtijdagen van dit genre. Het nummer weet met het tokkelende pianospel van Spanjers de blues te verweven in de rock ‘n’ roll en soul, terwijl Ralph de snelheid van zijn carrière als een wederopstanding van de Mick Jagger uit de jaren 60 en 70 brengt. Het samenspel geeft prijs dat we hier met het gevoel van een live opname te maken hebben, een gegeven waar Ralph altijd zijn muziek in brengt. Het zijn deze uitmuntende klanken die van elk nummer op het album een prijsnummer maken, zo brengt Fine Man de meeslependheid van de honky-tonk blues en Breakfast Served het trage en groovy ritme van saxofoon en slide gitaar. Het album kent een grote hoeveelheid aan muzikale kleuren en invloeden, van de muzikanten uit de Mississippi delta tot aan de latere Britse blues rock. Burden of Man Funk kent door het hammond orgelspel van Roel Spanjers een funky inslag die zijn weerga niet kent, ondersteund door achtergrondvocalen van diverse zangeressen. In tekstuele zin brengt het album de ontdekkingstocht van een grote bluesmuzikant en iedereen die hij op deze reis ontmoet. De swamp blues leeft bijvoorbeeld op in Everywhere, met een losgeslagen Ralph op zijn bluesharp, maar ook met harmonieën die de gospel liefhebbers niet onberoerd zullen laten. De akoestische en rustgevende omslag van Rain Is Darkening voert je door de emotionele lagen van zijn muziek heen, met een zwaar ontroerende gitaarlijn van Maarten Ouweneel. Het afscheid brengt hij op het toepasselijke Last Salute, waar vooral de dynamiek en veelzijdigheid van een bluesrocker wordt neergezet.

Ralph de Jongh – Bemuse Me

Het tweede album genaamd Bemuse Me laat een totaal andere kant van Ralph zijn kunnen horen. De pure blues wordt vervangen door een wat rustigere combinatie van rock, blues en gospel en geeft in opener Weird de melodieën van waaruit Bouwmeester zijn verschillende saxofoonsolo’s presenteert. De muzikale achtergrondzang kent ook mannelijke zangpartijen, zo bewijst het enerverende Palm of Your Legs. Het is de constante intensiteit van zowel de toetspartijen, het gitaarwerk, de percussie en breed opgezette zanglijnen die van elk nummer een schouwspel maken. De soul wederkeert in de titeltrack, waar de twijfels overgaan in het begrijpen van de man die Ralph is. Ook met de emotionele diepgang van een ballad als Still a Fool weet hij precies de juiste snaar te raken. De pijn is voelbaar in elke klank van dit persoonlijke nummer, breekbaarheid en onwetendheid voeren je door zijn gedachtegang. De saxofoon vermengt zich op bedroevend mooie wijze door het nummer heen. Het hoge niveau kent een vervolg met de klanken van de slide gitaar op You Got To Try en het aangrijpende Father, Mother. Het lijkt zo nu en dan onmogelijk te bedenken dat Ralph van Nederlandse komaf is, niet alleen zijn gepassioneerde vocale werk, maar ook zijn gevoel voor ritme en muzikale diepgang sluiten moeiteloos aan bij de grootste namen uit het verleden. De minimale instrumentatie van Hurrying By brengen zijn levensweg nog wat dichterbij, hoe ontroering en perfectie hand in hand gaan. De liefde voor de Oosterse cultuur brengt hij in China, waar zelfs een naam als Jeff Buckley nog even opdoemt in zijn manier van zingen. Het nummer is vooral een ode aan het land waar hij verliefd op werd, in al zijn pracht gebracht in de gitaren en onderliggende laag aan drums. De muzikale veelzijdigheid van het album wordt nog maar even onderstreept met afsluiter Gimme Some More, waarop Ewa Pepper met haar vioolspel een extra emotionele laag aanbrengt.

Ralph de Jongh – Misty Train

Het derde album Misty Train laat zich nog moeilijker in een hoekje drukken, zowel vanwege de hoeveelheid aan nummers (19) als de diversiteit aan materiaal dat op dit werk terug te vinden is. Het album opent met drie live tracks, waaronder het titelnummer. Ralph begeleidt zichzelf op de gitaar en brengt de trein in beweging, zijn scherpe uithalen doen ook live de ontroering in zijn muziek brengen. Na Waist Deep, waar het gepraat van mensen op de achtergrond helaas wat irritatie aanwakkert, keert hij opnieuw terug naar de Highway Man. Deze versie kent muzikale ondersteuning van gitarist Bas Paardekooper en weet door de lang uitgesponnen gitaarsolo’s de negen minuten bijna aan te tikken. Ralph geeft zijn zang dat rauwe randje mee waardoor je de blues opnieuw herleeft. Met Goodnight Girl volgt het lange akoestische gedeelte van de trilogie en slaan we de weg in van de blues uit de jaren 20 en 30 vorige eeuw, waar grootmeesters als Blind Lemon Jefferson, Lead Belly en Robert Johnson de blues tot leven wekten in de Mississipi delta. Het ontroerende slaapliedje voert zich naar de pure kracht van het ontstaan van de blues in Lay My Burden Down, met de invloeden vanuit de folk muziek. Het zijn de nummers die ook live tot volle uiting komen als Ralph een solo optreden geeft. Net als je denkt dat Ralph zich nu even op eenzelfde pad gaat begeven merk je direct weer de diversiteit met het vervolg Dear Mama. Ook de folk muziek van weleer leeft op, zo bewijst het verfijnde akoestische gitaarspel en de klanken van de viool op dit nummer. Naast de getoonde liefde aan zijn moeder drijft het album verder in de emoties met So Alive. Wanneer de tranen rijkelijk vloeien merk je dat het leven je meer geeft dan je had verwacht. De opleving komt en Ralph weet in elke uithoek van zijn vocale vermogen de verhalen tot leven te wekken. Whip It Up is een prachtige afspiegeling van de country en Americana muziek, terwijl Let the Tears Surface de emoties op ongenaakbare wijze aanwakkert. De gitaarlijnen voeren continue de juiste tonen aan om de gevoelens op de luisteraar over te brengen. Hij stapt daarna nog eenmaal terug op de basis van de blues in 10 Or More Women. Het verhalende Life Is Like a River With No Name zet het leven van Ralph nog eens in de schijnwerpers, met voor de laatste maal de bluesharp in de schijnwerpers. Voordat het album op zijn einde loopt brengt hij nog vier verloren tracks, waarbij de gevoelens zich steeds dieper in je nestelen. Van het ontroerende Ride and Sing tot aan de muzikale pracht van No Bridges Too Far. Tussendoor schittert hij samen met violist Ewa nog op Songdust, voordat hij met afsluiter As I Passed een passend einde maakt aan het album. De klanken voeren je naar verloren muzikale helden en familie, maar ook het besef dat elk dag er één is om ten volle te benutten.

Ruim tweeënhalf uur op een constant muzikaal hoog niveau presteren, het is maar weinig muzikanten gegeven. Ralph de Jongh krijgt het echter voor elkaar met zijn ondoordringbare liefde voor de muziek, zijn historie en de mensen om hen heen. Het muzikaal gezelschap weet van elk nummer een pareltje te maken, varend door een diversiteit aan stijlen en emoties. Of het nou de blues in zijn pure vorm is, de harmonieën van de gospel, de gitaarlagen uit de rock of de gevoeligheid van de folk, elk nummer weet Ralph van een passende kleur te voorzien, met altijd zijn herkenbare en zeer gedreven zang. Daarnaast krijgt hij ook nog eens de ondersteuning van een aantal van de meest veelzijdige muzikanten die actief zijn in het Nederlandse muziekcircuit. Een blueslegende in wording, zonder meer. Behorend tot het beste werk van Nederlandse komaf, geen twijfel over mogelijk. Ralph de Jongh verdient meer lof voor zijn talent en kundigheid, want een veelzijdiger, klankrijker en emotioneler album dan Dancing On A Volcano ga je hedendaags nauwelijks aantreffen.

9,5

English: Latest review by Markus Hagner: Ralph De Jongh – “Dancing On A Volcano – 20 Years of Burst Out Explosions” – 3cd’s – “Highway Man” / “Bemuse Me” / “Misty Train” – Ralph de Jongh Records

Ralph De Jongh – The Flying Dutchman is back with a sensational 3 cd box “Dancing On A Volcano -20 Years of Burst Out Explosions”! You can entitle him a lovely blues-rockin’ and songwriting lunatic. Also in 2017 he will be permanently on the road for solo, duo and band shows.  The utmost special on maestro De Jongh is that he never loses his creativity. Every show is different, even the song interpretations On top he has the gift of writing and getting hooky song-inspirations within minutes even at a gig. He retrieves his powers by enjoying nature together with charming singer and partner in crime Monique Anderson. He even continues to find the fervor for painting. His early and continuing love to the good ole sheiks of blues & rock’n- rollas, John Lee Hooker, Muddy Waters, Chuck Berry, JerryLee Lewis, Harry Muskee and off course The Rolling Stones will be his everlasting love and inspiration. When all the old masters will jam heavenly at one time he will continue their earthly musical heritage.

By “Highway Man”, as title track in a short and long version Ralph is the Lord Of The Blues-Rock’N & Rollin’ Pandemonium by chant! It is also ever so magical and sultry by the seductive background-vocals of Lovely Van de Wetering / Patries Van Iterson& Monique. Ralph is the devilish slide guitar-slinger and he is in fervid duet-entrancement specially with his guitar-mate Maarten Ouweneel and saxophonist Arend Bouwmester. “Fine Man” is a honky tonkin’ southern celebration tune and Roel Spanjers is in the spotlight by his extraordinary piano solos. “Everywhere” is like a bewitching dream-song where the mighty Loup Garou or Mississippi Bigfoot is haunting you. It is definitely considered to be dedicated by the song-charisma to the unforgettable and iconic Willy DeVille.  “Last Salute” as highway hymn is a last dynamic, brilliant, thrilling and jamming blues-rocker. A starry grand-final!

“Bemuse Me” represents the singer-/songwriter sight of Ralph. Beautiful melodies and even meditative songs manifest that Ralph can also be a calmer and peaceful artist. The cd is specially stunning because of the saxophone-wizardry by Arend. “Bemuse Me” as title-song even has funky bass and drums-grooves by Nico Heijleigers (b) and Arie Verhaar (dr.)  and may inspire you and your beloved for an erotic dance.  By “Still A Fool” Ralph’s chant is ever so to hoodoo you, besides his sensitive string-wizardry. On top the sax-extravagances makes it the absolute highlight of the cd. Off course Ralph cannot totally keep calm, so by “You Got To Try” he’s powering again and is the sultan of slide-guitar. The joyous “Gimme Some More” is concluding the cd. It will make your day bright from wake-up till sleep-time.

“Misty Train” features three live-songs, of which “Waist Deep” is the reason for the title “Burst Out Explosion”. DeJongh the man was ever so spontaneous and just created this tune within moments. Vow and ever so surprising!  Ralph live and in ecstasy is really a hot deal. On the other spiritual songs he manifests his fingerpickin’ six-string artistry and addiction for delta-blues. “Lay My Burden Down” leads you way to the bayous of any majestic river, here Holland got the beautiful  Ijssel. Swampy melodies may ecstasize you to dream of demoniac fable creatures. On “Songdust” violinist Ewa Pepper highlights her extraordinary, virtuoso solos. Beautiful & shivering the samemoment! The concluding “As I Passed” is his song for peace and like an ode to the unforgettable blues-icons in heaven.  But, hey mister De Jongh, we need you still on earth, you are way too young, haha!

Hell of a great, loveable artwork and booklet featuring liner notes from Ralph, photos (specially with friends) and press-reviews.  The cover of “Highwayman” has to be specially mentioned, it shows his two drivers – Leen Wander and Max Joosten (also a virtuoso harmonica-player). Leen is mostly his driver and also a great photographer. It is unbelievable how he conducts Ralph through the nites for every show safely. Leen you absolutely rock!!!

The sounds of the cd’s are modern, powerful and stunning and absolutely authentic for each song interpretation.

Ralph de Jongh – “Dancing On A Volcano“ – A Stunning Bluesy Hotter Than Hell Stellar Crystal More Extravagant & Breathtaking Than A Salto Mortale*****.

 

Ralph De Jongh – guitars, vocals, harmonica

Band:

Nico Heilijgers – bass, background vocals

Moon Anderson – background vocals

Arend Bouwmeester – saxophone, percussion, background vocals

Maarten Ouweneel – guitars

Arie Verhaar – drums, background vocals

There is a song by Professor Longhair expressing “If you go to New Orleans you ought to see the Mardi Gras – So if you visit Holland you must absolutely experience Ralph de Jongh live and buy all his cd’s, haha…!

Why not on a release show of “Dancing On A Volcano“!!!

Nieuwe Nederlandse *****Review door Theo Volk

RALPH DE JONGH – DANCING ON A VOLCANO

Afgelopen jaar vierde Ralph niet alleen een jubileum, maar het was ook nog eens zijn meest succesvolle jaar uit zijn carrière. Nooit eerder trad hij zo vaak in een jaar op en bracht hij de twee geweldige dubbelalbums uit, Live @ the Noot en Lonesome Man / Ocean of Love. Over laatstgenoemde, anderhalf uur durende, album schreef ik een uiterst lovende recensie.Dancing on a Volcano is een trilogie geworden bestaande uit de delen Highway Man, Bemuse Me en Misty Train. Deze ambitieuze box duurt maar liefst ruim tweeënhalf uur. Om maar met de deur in huis te vallen, het is voor mij zijn meest geslaagde album tot nu toe geworden. Als je Ralph opzoekt op internet krijg je als eerste treffer Ralph de Jongh, bluesman. Uiteraard vormt de blues de basis voor zijn muziek, maar hij put ook uit diverse andere genres. Als songschrijver is hij duidelijk gegroeid en veelzijdiger geworden. Dat levert een bijzondere song op als China, in één take vorig jaar lente opgenomen in de kelder van drummer Arie Verhaar. Zijn fascinatie voor China ontstond overigens in zijn tienerjaren, nadat hij de roman Het verboden rijk van Slauerhoff had gelezen. De interesse werd zelfs zo groot dat hij in 2003 afstudeerde aan de Universiteit van Amsterdam als wijsgeer kunst en cultuur, Antieke Chinese wijsbegeerte met betrekking tot de plek van muziek in de samenleving. Het album Highway Man en de songHighway Man zijn opgedragen aan Max Joosten, Leen Wander en Piet Dik. Zij brengen Ralph trouw naar concerten en weer terug naar huis. Overigens een geweldige song, die als het door The Stones zouden worden uitgebracht, ongetwijfeld een dikke hit zou worden. Maar wie weet pikt de radio deze versie op. Er is ook een geweldige live-versie van het nummer te vinden.
Naast het nodige stevigere werk, is ook een gevoelig en persoonlijk lied te vinden als Still a Fool, een van Ralph’s persoonlijke favorieten. De mijne is All the Sweet Love, wat mij betreft twee keer zo lang had mogen duren. Nog een lied met een speciale betekenis is Dear Mama. Hij schreef het al in 1996 bij zijn ouders thuis in Nispen. Het gaat over de moeilijke keuze om te stoppen met zijn studie sociale geografie en te kiezen voor het onzekere bestaan van muzikant. Het schrijven van songs gaat hem gemakkelijk af. Hij ziet zichzelf als een transistor, meestal zijn de tekst en muziek er tegelijkertijd. Veelal ontstaan songs op de dag van optredens voor aanvang. Mijn favoriete liedje All the Sweet Love ontstond a capella in de lente van vorig jaar tijdens een wandeling door het bos. Het is geschreven voor familie, vrienden en al zijn fans. Een aantal van die hondstrouwe fans staan afgebeeld in het prachtige, meegeleverde boekje. Daar is ook de nodige informatie te vinden over zijn leven en zijn ontwikkeling als muzikant. Er zijn ook foto’s te vinden van de geweldige muzikanten,  die hem live begeleiden: Arend Bouwmeester, Maarten Ouweneel, Nico Heilijgers, Arie Verhaar en muze Monique Anderson. Onder de gastmuzikanten bevinden zich gelouterde krachten als Bas Paardekooper, Ewa Pepper, Ad van der Veen en last but not least Roel Spanjers. Ralph brengt alles in eigen beheer uit, Dancing on a Volcano is reeds via zijn website te koop. Eind maart zal hij instores verzorgen in een aantal Plato vestigingen en bij Concerto. Donderdag 23 maart is het eerste album release concert in de North Sea Jazz Club, met als gastheer uiteraard Johan Derksen. De tweede vindt plaats op zaterdag 25 maart bij Van Slag in het Drentse Borger. Dancing on a Volcano is Ralph’s meest ambitieuze album en zijn meest geslaagde en een essentieel album voor elke muziekliefhebber.
Theo Volk

 

Tickets nieuwe album release met 8 mans band 23+25 maart 2017 nu te krijgen: vanwege failliet north sea jazz club nu gratis entree bij de buren @ Westerliefde.nl + en natuurlijk in het prachtige 15e eeuwse kerkje van Borger, in het superpodium VANSLAG http://www.vanslag.eu

Review Trilogy door Ralf Wedage – White Room Reviews:

Pure artiesten die het voor elkaar krijgen om puur te blijven. Dat ziet men in de huidige wereld steeds minder. Likes, volgers en het harde geld zorgen ervoor dat vele muzikanten het zicht op hun eigen ik redelijk snel verliezen. De Nederlandse bluesman Ralph De Jongh heeft de verleiding in de decennia in het vak allemaal voorbij zien komen. Toch valt hij vooral te roemen om het feit dat hij nog gewoon zichzelf is. Om dat te vieren komt hij via zijn eigen Ralph De Jongh Recordings met Dancing On A Volcano, een trilogie welke de albums Misty TrainHighway Men  en Bemuse Me met zich meebrengt.
Highway Men is een van de drie schijven in de box. Hier is Ralph De Jongh in twaalf nummers te horen. De blues wordt met een volle bezetting mooi vertolkt. De karakteristieke stem, welke talloze malen vergeleken is met die van een jonge Mick Jagger, is de leidraad door het diverse aanbod van nummers. Van lekkere uptempo bluessongs, als ‘Highway Men’, en aanstekelijke meezingers, waaronder ook ‘Breakfast Served valt’, tot aan heerlijk zwoele tracks, ‘You Know What I Like’; het vormt een mooi beeld van hoe sterk de blues op verschillende manieren kan worden weggezet door een persoon, zonder aan identiteit te verliezen.
Bemuse Me telt elf nummers. ‘Weird’ zet gelijk de toon. Ralph de Jongh toont hier ook de meerwaarde van achtergrondzangeressen. Daarbij blijken ook blazers van toegevoegde waarde te zijn. Het hoeft niet allemaal met de gitaar verkondigd worden. Juist niet. Dat ziet deze singer-songwriter. Door deze invulling combineert hij de blues met de Rolling Stones. Daar blijft hij toch constant mee worden verbonden. Van deze schijf is ‘Still A Fool’ misschien wel de meest gevoelige track van allemaal. In een rustig tempo geeft Ralph de Jongh zijn ziel helemaal bloot. Breekbaarder zal men hem zelden treffen. In ‘China’ laat hij de emotie ook spreken. Ditmaal gebeurt het op een wijze die aansluit bij wijlen Jeff Buckley.
Misty Train telt negentien tracks. Deze schijf telt eerst drie live-track. ‘Misty Train’, ‘Waist Deep’ en ‘Highway Man’, welke op zijn beurt hierdoor driemaal vertegenwoordigd is in deze release, bewijzen dat deze sympathieke man ook live laat horen wat hij op plaat ook presteert. Misschien is het live zelfs nog wel een tikkeltje gevoeliger. Opener ‘Misty Train’ zal bij menig luisteraar kippenvel bezorgen. De na vier verloren tracks, eindigt Ralph De Jongh met ‘As I Passed’. Om dat in te kunnen beelden, moet men Johnny Cash in de tijden van de American Recordings in het hoofd nemen en dit combineren met het stemgeluid van Ralph de Jongh. Hierdoor laat hij de luisteraar achter met kippenvel. Weer.
Deze drie schijven worden prachtig vormgegeven. Het doosje bevat de drie CD’s in aparte hoesjes. Daarbij is een mooi boekje waarin naast mooie quotes ook vele foto’s en mooie verhalen zijn opgetekend. Tevens wordt er ook een mooie ode gebracht aan de man die in Nederland de personificatie van de blues is: Harry Muskee.
In een wereld waar alles sneller moet, waar alles al wordt afgeschreven voor het daar is, zijn er nog weinig zaken puur. In de twintig jaar dat Ralph de Jongh in het vak zit, is zijn leven getekend, zijn de verleidingen afgeslagen en heeft de liefde overwonnen. Dancing On A Volcano is niet alleen een uiterst mooie, veelzijdige release van Nederlands bluesheld, maar bovenal een document waarmee wordt getoond dat dicht bij je hart blijven loont.

Video’s Band: 

Video’s Solo:

 

 

English:  Ralph de Jongh, the Dutch singer/songwriter and great Dutch blues discovery of the 21st century, winner Dutch Blues Award 2011 and Dutch Blues Challenge 2014, as if in a trance, reveals the very depths of his soul in his concerts and recordings. In a style in which only Ralph de Jongh can perform, in a phenomenal atmosphere of sound, we dream back to the times of pre-war blues and the sixties of Keith Richards and Mick Jagger. Experience the incredibly beautiful portrait of a phenomenon. This is pure….This is Ralph de Jongh….This is Emotion.    Harry Muskee: “Believe me. I have seen Ralph perform many times and I can assure you: this is value for money. After watching Ralph tour with C+B for a year, I am convinced that a rare talent as well as a good friend is at work here.”   Charlie Burchill,, the guitar player of The Simple Minds , wrote: “RALPH is a true spirit who plays directly from the heart. He has an unrestrained empathy for the Blues.”   Harry ‘Cuby’ Muskee, the singer songwriter of Cuby +Blizzards, wrote: “I was standing in the bar of café “De Amer” drinking a beer and I heard there was a supporting act. Now generally I don’t pay much attention to supporting acts, but this time I heard a sound that made me think of an old blues singer that I had heard in the Delta. I expected to see somebody from the Mississippi Delta, but to my amazement I saw a tall blond guy playing the slide-guitar and harmonica with incredible originality.This was my first encounter with Ralph de Jongh…Many more would follow. In the meantime, we have spent many hours talking to each other and to my astonishment it turned out we both know something about Laozi, a well-known Chinese philosopher. Ralph de Jongh plays with conviction and with a drive that you do not see very much these days. He has a relentless empathy for the blues and he is a young man who dares to choose not to take the ‘easy way out’: Glitter, quick success…., but instead chooses a piece of culture in the form of the music of Robert Johnson, Son House, Elmore James and Muddy Waters. By now insiders have come to know Ralph and I hope that the media too will provide him with a podium, for if you have just a small knowledge of music you will know this is too good a chance to miss. You’ll be hearing from Ralph. With respect and pleasure,  Harry Muskee.”             Order Ralph’s albums and DVD’s at: dejonghralph@yahoo.com

DEUTSCH: Ralph de Jongh ist ein niederländische Singer/ Songwriter und zudem die grösste Entdeckung in der Niederländischen Blues-Szene des 21. Jahrhunderts, Preisträger des Dutch Blues Award 2011 und der Dutch Blues Challenge 2014. Wie in Trance gewährt er uns während seiner Konzerte und Aufnahmen Zugang zum Labyrinth seiner Seele. Seine Performance kreiert eine Atmosphäre, die uns auf eine Zeitreise mitnimmt, zurück in den Sound vom Blues der Zwanziger des letzten Jahrhunderts, der amerikanischen Südstaaten und der Sixties von Keith Richards und Mick Jagger. Erleben Sie die unbeschreibliche Schönheit eines Phänomens: Das ist pur, das ist Emotion, das ist Ralph de Jongh! Harry Muskee:“Glauben sie mir, ich habe Ralph viele Male live gesehen und ich kann Ihnen versichern: er ist absolut jeden Cent wert! Ich habe Ralph ein Jahr lang während unserer Tournee mit Cuby & the Blizzards gesehen und erlebt und kam zu der Überzeugung: Dies ist die Performance eines außergewöhnlichen, seltenen und grossenTalentes” Charlie Burchill – Gitarrist der Simple Minds – schrieb einmal: Ralph is a true spirit who plays directly from the heart. He has an unrestrained empathy for the Blues.” Harry ‘Cuby’ Muskee, Sänger und Songwriter von Cuby & and the Blizzards, erzählt über seine erste Begegnung mit Ralph:” Ich stand an der Theke in der Kneipe “de Amer” und trank gemütlich ein Bier, als ich hörte, dass heute ein Support Act spielen würde. Normalerweise achte ich nicht so auf Support Acts, aber diesmal hörte ich einen Sound, der mich an einen alten Bluessänger erinnerte, den ich vor langer Zeit im Mississippi Delta gehört hatte. Zu meinem Erstaunen stand dort auf der Bühne allerdings ein junger, großer, blonder Kerl der Slide Gitarre und Mundharmonika mit einer Originalität und Authenzität spielte, wie man sie nur sehr selten hört. Dies war unsere erste Begegnung …viele weitere sollten volgen. Inzwischen haben wir neben der Musik auch viele interessante Gespräche geführt. Überraschenderweise teilten wir sogar ein gemeinsames Interesse für Laozi, einen sagenumwobenen, chinesischen Philosophen. Aber zurück zur Musik. Ralph de Jongh spielt mit einer Leidenschaft, Dynamik und einem Enthusiasmus, wie man es heutzutage nur noch selten erlebt. Er bleibt seiner Liebe – dem Blues – aufrichtig treu und ist ein junger Mann, der sich traut nicht den Weg des schnellen Ruhms und Erfolgs zu gehen, sondern sich eigensinnig für eine musikalische Kultur im Stil von Robert Johnson, Son House, Elmore James und Muddy Waters entscheidet. Die Blues-Szene hat Ralph de Jongh inzwischen entdeckt. Ich hoffe, dass ihm auch die Medien Gehöhr schenken und ein Forum geben. Selbst mit nur geringen Musikkenntnissen weiss man, wenn man ihn gehört hat, dass es eine Schande wäre, solch ein Talent dem größeren Publikum vorzuenthalten. With respect and pleasure, Harry Muskee Zu bestellen sind die Alben und DVD’s bei Ralph persönlich per mail:

dejonghralph@yahoo.com

Ralph kommt anlässlich seines 25jährigen Bühnenjubiläums gleich mit 2 brandneuen Doppelalben im Gepäck: live vom North Sea Festival (ab 1. Januar auf dem Markt) und einer Studioproduktion ab März, pünktlich zum Gig bei uns…

Bluesman – dieses eine Wort fasst zusammen, wofür Ralph de Jongh steht. Cool, rotzig, sexy, voller Leidenschaft und Energy, ein Irrwisch auf der Bühne. Seine Konzerte sind wie ein Vulkanausbruch.  Wer ihn live erlebt, ist komplett geflasht. Der Mann hat eine Präsenz wie der frühe Mick Jagger.
Mit 15 ersteht er seine erste Gitarre und wird schnell zum Shooting Star in Holland mit etlichen Gigs auf Festivals, in Clubs. Bald ist er auch ein gefeierter Star in den Medien. Ralph de Jongh gewann mehrfach die Dutch Blues Challenge und nahm zweimal an den Finals in Memphis/Tennessee teil. Als 17jähriger spielt Ralph de Jongh noch die Songs der Rolling Stones. Die heftige, rauhe und provokant-exzessive Art der Rockdiva ist sein Ding.  Erst über die Roots der britische Bluesszene entdeckt Ralph dann die Musik von Muddy Waters, John Lee Hooker und Lightin‘ Hopkins und es gibt für ihn keinen Weg mehr zurück. Der Blues wird seine erste große Liebe und Bestimmung.
Seine Studioaufnahmen und eigenen Kompositionen sind bärenstark. Seine letzte CD „Sun Coming Up“ sollte bei keinem Bluesliebhaber in der Sammlung fehlen.
Gibt alles, auf und hinter der Bühne: Ralph de Jongh!

Quotes:

“Ralph de Jongh is eigenlijk de enige hedendaagse Nederlandse blueszanger die mij kan bekoren”
“Hij heeft echt de blues”
Johan Derksen 2016 – album van de week

“Rarely there is a musician gifted with so many excellences like Ralph de Jongh”
Markus Hagner 

“Ralph behoort duidelijk tot de beste songwriters van Nederland.”Music Maker

“Ralph de Jongh is een sensatie in de hedendaagse Nederlandse muziekscene”
Bluesmagazine

“Seine Studioaufnahmen und eigenen Kompositionen sind bärenstark”
Muddy Waters Bluesclub

“Sterker nog: Ralph klinkt meer als Mick Jagger dan Mick zelf momenteel…”
site: RTV Rijnmond

“Zie zijn kwaliteiten als de Nachtwacht en de toegevoegde elementen als de lijst, de zaal en de omgeving. Lonesome Man/Ocean Of Love is muziek als in de hoogste macht van kunst”
White Room Reviews

Ralph de Jongh

Ralph de Jongh ist ein niederländische Singer/ Songwriter und zudem die grösste Entdeckung in der Niederländischen Blues-Szene des 21. Jahrhunderts, Preisträger des Dutch Blues Award 2011 und der Dutch Blues Challenge 2014.

Wie in Trance gewährt er uns während seiner Konzerte und Aufnahmen Zugang zum Labyrinth seiner Seele. Seine Performance kreiert eine Atmosphäre, die uns auf eine Zeitreise mitnimmt, zurück in den Sound vom Blues der Zwanziger des letzten Jahrhunderts, der amerikanischen Südstaaten und der Sixties von Keith Richards und Mick Jagger.

 

Bild anklicken für Musik

Charlie Burchill – Gitarrist der Simple Minds – schrieb einmal: Ralph is a true spirit who plays directly from the heart. He has an unrestrained empathy for the Blues.”

Harry ‘Cuby’ Muskee, Sänger und Songwriter von Cuby & and the Blizzards, erzählt über seine erste Begegnung mit Ralph:” Ich stand an der Theke in der Kneipe “de Amer” und trank gemütlich ein Bier, als ich hörte, dass heute ein Support Act spielen würde.

Normalerweise achte ich nicht so auf Support Acts, aber diesmal hörte ich einen Sound, der mich an einen alten Bluessänger erinnerte, den ich vor langer Zeit im Mississippi Delta gehört hatte. Zu meinem Erstaunen stand dort auf der Bühne allerdings ein junger, großer, blonder Kerl der Slide Gitarre und Mundharmonika mit einer Originalität und Authenzität spielte, wie man sie nur sehr selten hört.

Ralph de Jongh spielt mit einer Leidenschaft, Dynamik und einem Enthusiasmus, wie man es heutzutage nur noch selten erlebt.

Er bleibt seiner Liebe – dem Blues – aufrichtig treu und ist ein junger Mann, der sich traut nicht den Weg des schnellen Ruhms und Erfolgs zu gehen, sondern sich eigensinnig für eine musikalische Kultur im Stil von Robert Johnson, Son House, Elmore James und Muddy Waters entscheidet.

Erleben Sie die unbeschreibliche Schönheit eines Phänomens:  Das ist pur, das ist Emotion, das ist Ralph de Jongh!